Οι απόψεις μου για τον Bob Dylan πάντα σε σύγκρουση ... έχω απολαύσει πάντα πρώτες ηχογραφήσεις του, αλλά έχουν παραξενεύτηκε με το ταχυδρομείο-1970 εξόδου του. Όπως έχω ηλικίας, έχω έρθει να καταλάβω τον εξαιρετικά σημαντικό ρόλο που κατέχει στην λαϊκή μουσική και την αμερικανική κουλτούρα. Η διαπίστωση αυτή με έφερε να καταβάλουν μεγαλύτερες προσπάθειες για την κατανόηση και τη μουσική του ο ευκολότερος τρόπος για μένα για να διασυνδέσει με την καλύτερη απόδοση ενός καλλιτέχνη είναι με άκουσε την ιστορία πίσω από αυτό. Μετά από έρευνα την μυριάδα των επιλογών βιβλίου διατίθενται για τη ζωή του Μπομπ Ντύλαν, έχω αποφασίσει να ξεκινήσει με το ένα γραμμένο από τον ίδιο τον άνθρωπο.

Γραπτώς Ντίλαν είναι ισχυρό, αλλά εξακολουθεί να ομιλητικός. Σε όλο το βιβλίο ένιωσα σαν να είχα κουβεντιάσει μαζί του πάνω από το δείπνο. Ο τόνος του είναι κάποιος που είναι απρόθυμα, μερικές φορές αυτο-possessedly, να πάρει πράγματα από το στήθος του. Το βιβλίο δεν είχε τόσο δομημένες όσο περίμενα ... αλλά αφού είναι γνωστό κάτι από το παρελθόν του, όπως ο καθένας το κάνει, θα έπρεπε να αναμένεται η δομή βιβλίων θα είναι μια αφηρημένη λίγο. Κύρια έκπληξη μου ήταν ότι πηδά γύρω από τη ζωή του, σε κάθε κεφάλαιο μια διαφορετική χρονική περίοδο η οποία δεν είναι σαφώς καθορισμένη. Εγώ, όπως και πολλοί οπαδοί, περίμεναν Volume One στο να καταγράψουμε τη ζωή του πριν από τη φήμη και στις αρχές της καριέρας του σαν ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε Δεν Αρχική Κατεύθυνση .

Το βιβλίο χωρίζεται σε 5 μέρη. Εδώ είναι ένας οδηγός για να σας δώσει μια ιδέα για το τι ακριβώς περιόδους που καλύπτει.

1. Κάνοντας το Σκορ (πραγματοποιείται στο 1961, λίγο μετά την υπογραφή επάνω με John Hammond)

2. Το χαμένο έδαφος (συνεχίζει την αφήγηση από το προηγούμενο κεφάλαιο με περισσότερες σκηνές από το 1961 και λάμψεις ανατροφή του)

3. New Morning (εστιάζει στην ηχογράφηση του δίσκου του ίδιο όνομα - καταγράφεται 1970)

4. Ω Mercy (επικεντρώνεται στο γράψιμο και την καταγραφή του άλμπουμ με το ίδιο όνομα - 1987-89)

5. Ποταμός του πάγου (λαμβάνει χώρα το 1962 αμέσως μετά την πρώτη του Δήμου με Lou Αναγκαστική Μουσική Λιντς με περισσότερες αναδρομές στο παρελθόν)

Φαίνεται σαν χρόνια και αν περάσουν, ενώ ο Dylan λέει την ιστορία του, και κατά κάποιο τρόπο, το κάνουν όπως ο ίδιος παίρνει αποπροσανατολιστεί και δίνει λίγες αναλαμπές της ανατροφής του, ή προ-Νέα Υόρκη τη ζωή του. Τα κυριότερα σημεία υπάρχουν πληροφορίες για την ανατροφή του στο Χίμπινγκ MN, σύντομη στάση στο δρόμο στη Μινεάπολη / Dinky Πόλη πριν πήρε το τρένο για τη Νέα Υόρκη. Του Ο αγγίζει επίσης τις εμπειρίες του σε ζώνες Roll αρχές Rock N », το οποίο σας δώσει λίγο περισσότερη διαφάνεια στις μουσικές επιρροές του. Τα τμήματα ήταν πιο ενδιαφέρον για μένα, όπως έχω από πρώτο χέρι γνώση της εν λόγω γεωγραφίας, είναι από Μινεσότα τον εαυτό μου. Κυρίως όμως, ο ίδιος ασχολείται με την αφήγηση της ιστορίας της, όταν έρθει για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη ή, στην περίπτωση των κεφαλαίων 2 και 3, τι συνέβη κατά τη διάρκεια της καταγραφής των δύο μετα-1960 του του. Dylan δίνει λίγες πληροφορίες για τα μέλη της οικογένειας του, ίσως από σεβασμό για την προστασία της ιδιωτικής ζωής του και τους. Δεν πραγματικά να μιλήσω πολύ για τους γονείς του και μόνο αναφέρει τη σύζυγό του στη διάβαση. Μόνο 4-5 χρόνια της ζωής του που καλύπτονται στο βιβλίο (συν κομμάτια των προ-Νέα Υόρκη τη ζωή του.) Μερικά από τα αγαπημένα μου μέρη του βιβλίου είναι ο Dylan όταν κάνει αναφορές σε πράγματα ή γεγονότα που είναι πιο πρόσφατη. Για παράδειγμα ο ίδιος, σε ένα σημείο, οι αναφορές στην κλασική Ντίλαν βιβλίο Αόρατος Δημοκρατίας από το συγγραφέα μουσική Greil Marcus ... Ή όταν αφηγείται την ιστορία του αποτυχημένη προσπάθεια του να ανακτήσει αχρησιμοποίητα στίχους του Woody Guthrie και πηγαίνει για να (σχεδόν πικρά) αναφέρουν ότι εκείνοι στίχοι χρησιμοποιήθηκαν 37 έτη αργότερα Μπίλι Μπραγκ & Wilco για Γοργόνα τόμοι Avenue 1 & 2 .

Αυτό που μένει είναι ένα τεράστιο ποσό του εδάφους για να καλύψει αυτόν και, θεωρώντας ότι αυτό υποτίθεται ότι είναι ένα μέρος 3 σειρές. Ως αναγνώστης, φοβάμαι ότι δεν θα τελειώσει ή τουλάχιστον να πάρει τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια.

Είναι προφανές ότι ο Dylan είναι ένας μεγάλος καλλιτέχνης, εφάμιλλο των μεγάλων ζωγράφων ή κλασικών συνθετών. Στην πραγματικότητα φαίνεται μερικές φορές να είναι πλήρης η ενσάρκωση του αρχέτυπου. Είναι ένας άνθρωπος που είναι εξαιρετικά δημιουργική, εγωκεντρική σε ένα ελάττωμα, το 100% του εγκεφάλου αριστερά. Βρήκα τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν είχε γεννηθεί σε μια διαφορετική χρονική στιγμή, εφόσον θα έχουν διαγνωστεί με ADD ή ADHD, λαμβάνοντας υπόψη τη συμπεριφορά του κατά καιρούς. Φαίνεται ακόμη και τον εαυτό του ως αρκετά απεικονίζουν την ναρκισσιστής, αλλά και πάλι αυτό που καλλιτέχνης ή μουσικός δεν είναι τουλάχιστον ένα κομμάτι του ενός; Ένα από τα πράγματα που μου έκανε εντύπωση σχετικά με Dylan ήταν το ψαλίδι ποσό των ισχυρών προσωπικοτήτων του πολιτιστικού χώρου πέρασε με μονοπάτια, σε τέτοιο βαθμό που φαίνεται σχεδόν σαν μαγνήτης για τους λαμπρούς ανθρώπους.

Στο τέλος έμεινα λίγο απογοητευμένος. Παρά το γεγονός ότι το βιβλίο είναι απολαυστικό δεν γρατσουνίσει ακόμη και την επιφάνεια του Dylan τι έχει να προσφέρει. Αν έχετε περιέργεια για αυτό το συναδέλφους θα ήθελα να προτείνω την ανάγνωση ενός βιογραφία (όχι αυτόματη-) ... αν και δεν έχω ένα συγκεκριμένο να προτείνουν. Πέρα από αυτό είναι το υπέροχο ντοκιμαντέρ που ανέφερα πριν, σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε. Στο τέλος όμως, ακόμα και ότι κόβει λίγο απότομα και δεν τον καλύπτει το παρελθόν τα τέλη του 60 το υλικό του.

Μια υπέροχη συνοδεία ήχου σε αυτό το βιβλίο (τουλάχιστον για τα κεφάλαια NYC) είναι το bootleg Series, Vol. 9: Η Witmark Demos: 1962-1964 ( το αγοράσει / να το ακούσει ) ότι την Columbia Records κυκλοφόρησε πέρυσι. Η κατανάλωση μαζί είναι ένας ιδανικός τρόπος για να το κάνει μόνη της, αλλά ρίχνει πολύ φως σχετικά με το είδος του υλικού που έχτισε το ύφος του για ... κυρίως πολλά παλιά λαϊκά τραγούδια και μπλουζ.

Αυτή η βιογραφία του Elvis Costello γράφτηκε από τον Βρετανό δημοσιογράφο μουσική Graeme Thomson και δημοσιεύθηκε το 2006. Η Thomson είναι κανένας ξένος στο biopic μουσικής όπως ο ίδιος έχει γράψει βιβλία για μερικές άλλες αυθεντίες όπως η Kate Bush και ο Willie Nelson. Έχει γράψει επίσης για το Esquire, MOJO, το Maxim, το Rolling Stone, Time Out και περιοδικά.

Αυτό το βιβλίο μου έφεραν μαζί τους σε ένα ταξίδι μέσω της εξόδου καταγράφεται Costello και έλαμψε ένα φως στο φόντο του. Το βιβλίο έχει τις αδυναμίες του όπως ακριβώς υπάρχουν, ιδίως σημαντικότερες ενστάσεις μου θα ήταν ότι δεν ήταν αρκετά λεπτομερής και ήταν μια πολύ ευθεία αναφορά χρονολογική της ζωής του μέχρι το 2004. Το μεγαλύτερο πλήγμα για τον συγγραφέα ήταν η ανικανότητά του να προσγειωθεί μια συνέντευξη με το θέμα της βιογραφίας. Ακόμα κι αν το βιβλίο δεν πάσχει από κάποια συνεισφορές που να πάρει απευθείας από το "στόμα του αλόγου" ανά πούμε, κάνει πολύ καλή δουλειά ανακατασκευή ιστορία Costello μέσω άλλων πηγών. Στη συνέχεια και πολύ resourcefully παταγωδώς βασίζεται σε συνεντεύξεις με τους άλλους χαρακτήρες στη ζωή Costello και τη βαθιά κατάλογο των καθιερωμένων συνεντεύξεων και άλλο υλικό δημοσιεύσει πάνω από 30 χρόνια καριέρας Costello στο χώρο της μουσικής. Ο συγγραφέας εστιάζει αρκετά στο Costello είναι οι αμέτρητες ζωντανές εμφανίσεις και περιοδείες που έχει αποτολμήσει σε όλα αυτά τα χρόνια, και παρόλο που οι πληροφορίες είναι πολύ εκτίμησα παίρνει λίγο βαριά όταν φέρνει μέχρι μικρές αλλαγές λίστα σύνολο που συνέβη μεταξύ των ημερομηνιών.

Το βιβλίο με μεγάλη χαρά μου φωτίστηκε σε πολλά θέματα και γεγονότα στη ζωή του Costello. Είχα πάντα μια πολύ βιαστική οπαδός του Elvis από την πρώτη ακρόαση μουσικής του στη μεταγενέστερη του 80, αλλά είχα γίνει όλο και περισσότερο ενδιαφέρεται μετά συνεχίζει να ακουστούν νέες συνθέσεις και συναρπαστικό απ 'αυτόν όλα αυτά τα χρόνια. Μέσω αυτού του βιβλίου ήμουν σε θέση να αποκαταστήσει την εμπειρία μουσικής του από την αρχή και να δώσω στον εαυτό μου ένα βάθος της γνώσης σε ό, τι συνέβαινε στο παρασκήνιο, ενώ όλη αυτή η υπέροχη μουσική που δημιουργήθηκε και εκτελείται. Μεταξύ των πτυχών της ζωής του Ελβις που παίρνει πολλή κάλυψη (πολύ στην πικρία του) είναι ρομαντική ζωή του. Από τον πρώτο γάμο δεν Ελβις στην Παναγία, με υψηλού προφίλ υπόθεση του με την Bebe Buell, και πέρα ​​από την ανεπίσημη γάμο του με την πρώην Pogue CAIT O'Riordan και τελικά μέχρι σήμερα με την τρέχουσα σύζυγό του πιανίστα της τζαζ Diana Krall. Τώρα, είμαι απολύτως κατανόηση για την προσωπική του δικαιώματος σεβασμού της ιδιωτικής ζωής σε αυτά τα θέματα, αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι η τριβή από αυτές τις σχέσεις αποτελεί την πλειοψηφία του κορμού συναισθηματική μουσική του.

Άλλες μεγάλες εστιάζει είναι εκπλαγείτε από τις επιρροές του (Χώρα-Δυτική), η επαγγελματική σχέση του με την Stiff Records συν-ιδρυτής και διευθυντής ενδεχόμενη Τζέικ Ριβιέρα, στις αρχές του δημόσιου λειαντικά-τητας, συμπεριλαμβανομένων περίοδό του με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης το 1979, μετά από ένα περιστατικό στο οποίο ένας μεθυσμένος Έλβις πρόφερε μερικά επιθετικά ρατσιστικά υποτιμητικά για τα μέλη της μπάντας Stephen Stills.

Συνολικά στο πρόσωπο των λίγων ελλείψεων είναι μία πλήρης και απολαυστική ανάγνωση που θα πρότεινα σε κάθε έναν που θεωρεί εαυτό του ανεμιστήρα Elvis Costello.

Συνήθως, θα ακολουθήσει μια κριτική Κάντε κράτηση με μια playlist για να τονίσει τη μουσική που καλύπτονται στο βιβλίο, αλλά λόγω του πλούτου των μεγάλων υλικών θα είμαι απόσπαση μια σειρά από λίστες αναπαραγωγής χωρίζεται από διαφορετικές εποχές. Μείνετε συντονισμένοι.

Πρώτα απ 'όλα, αυτό το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1981, δεν γράφτηκε από τον Robert Palmer, ο τραγουδιστής που σας έφερε το τραγούδι «που εθίστηκε στην αγάπη». Ο Robert Palmer που έγραψε αυτό το βιβλίο ήταν ένας διακεκριμένος δημοσιογράφος μουσική από το 1970 μέχρι τη δεκαετία του 1990. Κάλυψε τη μουσική για την εφημερίδα New York Times, το Rolling Stone, και πολλά άλλα έντυπα παράλληλα με δύο non-fiction βιβλία μουσικής του: Deep Blues και Rock & Roll. Ιστορία ενός απείθαρχου Πάλμερ πέθανε το 1997 αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο σώμα της εργασίας, συμπεριλαμβανομένης της εργασίας του στην παραγωγή μουσικής, του κινηματογράφου, και τη δική του μουσική, της οποίας το βιβλίο αυτό είναι επιστέγασμα του. Palmer είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό δημοσιογράφος μουσική καθώς γεφύρωσε το χάσμα μεταξύ της δημοσιογραφίας ροκ και εθνομουσικολογία. Είχε μια μοναδική προοπτική ως ταλαντούχος και επιτυχημένος μουσικός στο δικαίωμά του, ο οποίος ήταν σε θέση να κρεμάσει με τους μεγάλους βράχους, ενώ εξακολουθεί να σας δίνει μια εικόνα για την ιστορία του θέματος που κάλυπτε. Πέρα από αυτό σύντομη εισαγωγή θα ήθελα να κατευθύνει αυτούς που θέλουν να μάθουν περισσότερα γι 'αυτόν σε αυτό το σύνδεσμο αν ευχαριστεί τόσο.

Η λεζάντα βιβλία, "Μουσικό και Πολιτισμική Ιστορία, Από το Δέλτα του Μισισιπή στην νότια πλευρά του Σικάγου στον κόσμο» συνοψίζει πραγματικά τη σύνθεση βιβλίων αρκετά καλά. Μεταξύ του καστ των χαρακτήρων που καλύπτονται στο βιβλίο είναι Muddy Waters, η οποία βασίζεται σε Palmer, σε μεγάλο βαθμό για να προχωρήσουμε μαζί του, λέγοντας την ιστορία του μπλουζ. Ο όρος «βαθύ μπλε» είναι στην πραγματικότητα κάτι που Muddy χρησιμοποιείται για να περιγράψει μπλουζ της υψηλής ποιότητας συναισθηματική οποία επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τους ήχους που προέρχονται από το Δέλτα του Μισισιπή. Palmer, πήρε επάνω σε αυτό και με συνέντευξή του Muddy πράξη ως τη σπονδυλική στήλη αυτού του βιβλίου.

Το βιβλίο χωρίζεται σε 5 ενότητες: έναν πρόλογο, τρία κύρια μέρη και έναν επίλογο. Ο πρόλογος λειτουργεί ως μια επισκόπηση της μουσικής φόρμας. Μέρος Ι διερευνά βαθιά μέσα στην γένεση της φόρμας και επαγγελματίες του αρχικού. Palmer εστιάζει επίσης σε μεγάλο βαθμό σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και σημαντικά στοιχεία στις αρχές Blues, Charley Patton. Μέρος ΙΙ εστιάζει στη συνέχεια, στο επόμενο μεγάλο παίκτη στην ιστορία του μπλουζ, Robert Johnson. Μία από τις σημαντικότερες αντλεί αυτού του βιβλίου είναι η αναλυτική ιστορία της Patton και Τζόνσον, ο οποίος στο παρελθόν και εξακολουθούν να είναι σε κάποιο βαθμό, μυστήρια. Επίσης, καλύπτονται εν μέρει δύο είναι Muddy Waters, και στις αρχές του μπλουζ του Σικάγου. Στο Μέρος ΙΙΙ, τα πράγματα γίνονται λίγο πιο ενεργά, ξεκινώντας με την ιστορία της μεγάλης επιρροής του προγράμματος βασιλιά ραδιόφωνο Ώρα Μπισκότο στο Έλενα, Αρκάνσας ραδιοφωνικό σταθμό KFFA. Αυτό το ραδιοφωνικό πρόγραμμα λειτουργεί στη συνέχεια ως σημείο σύνδεσης για την επόμενη χούφτα των μουσικών που καλύπτονται σε αυτό το μέρος του βιβλίου, καθώς τα περισσότερα από αυτά που παίζονται στο πρόγραμμα σε κάποιο σημείο ή έπαιξε με την αρχική προγράμματα αστέρια Άλεκος "Ρύζι" Miller ( γνωστός και ως Sonny Boy Williamson II) και Robert Lockwood νεώτερος Μεταξύ εκείνων που καλύπτονται είναι οι δύο παραπάνω παίκτες και Little Walter, Junior Wells, Elmore James, και Τζίμι Ρότζερς. Αυτό το μέρος συνεχίζει καλύπτουν το μπλε από το Μέμφις και τα πρώτα εγγραφές που πραγματοποιούνται από τον Sam Phillips στο στούντιο Sun Records. Αυτό περιλαμβάνει σύντομη κάλυψη του Ike Turner και βασιλιάδες του ρυθμού της, ο BB King, Albert King και Λύκος Howlin. Ο επίλογος δένει τότε μέχρι κάποιες εκκρεμότητες με ορισμένα από τα οποία καλύπτονταν προηγουμένως χαρακτήρες, τότε απλώνεται και καλύπτει παίκτες μπλε από ορισμένους άλλους τομείς, όπως ο John Lee Hooker, Σφραγίδες του Υιού και του Otis Rush. Ο επίλογος γύρους επίσης το βιβλίο με κάποια συζήτηση για το πώς η μουσική Blues επηρέασε όλο τον κόσμο.

Κατά τη γνώμη μου το βιβλίο είναι στον κατάλογο της πρέπει να διαβάζει ακόμη και όταν πρόκειται για υλικό για την ιστορία της μουσικής. Ήταν ένας από τους πρώτους για να ρίξει φως σε μια τέτοια ακάλυπτο είδος με το εξαιρετικά μυστηριώδη το ξεκίνημά της. Τα μέρη του βιβλίου που ασχολείται με την πρώιμη ιστορία των Blues είναι μερικά από τα πιο συναρπαστικό υλικό του. Θα ήθελα επίσης να αναφέρω ότι το βιβλίο είναι σε καμία περίπτωση οριστική ματιά στο είδος. Είναι αρκετά επικεντρώνεται σε αυτό που καλύπτει, η οποία είναι μια λιθίαση / χώρα Δέλτα του Μισισιπή γεννήθηκε μπλουζ. Με αυτό που είπε υπάρχουν μερικά πολύ μεγάλα τυφλά σημεία, συμπεριλαμβανομένων των μπλουζ νωρίς από την ανατολική αναφέρει, επίσης, γνωστό ως «Πιεμόντε Blues" ή οποιοδήποτε από τα τζαζ με βάση το μπλουζ της πόλης του 20 και '30 ». Επίσης, δεν δίνεται ιδιαίτερη προσοχή είναι οι Blues που βγήκε από το Τέξας και Λουιζιάνα. Μόνη πραγματική αρνητική κριτική μου του βιβλίου είναι ότι είναι λίγο αφηρημένο στη δομή του. Palmer άλματα πραγματικά γύρω από μια παρτίδα και ήταν δύσκολο να λάβει όλες αυτές τις πληροφορίες σε όταν παρουσιάζεται με τέτοιο ανοργάνωτο τρόπο.

Το 1991 ο Robert Palmer, μαζί με τον Διευθυντή Ρόμπερτ Mugge κυκλοφορήσει μια παρόμοια ταινία με τίτλο, βαθύ μπλε: Μουσικό Προσκύνημα στο Σταυροδρόμι ως σύντροφος στο βιβλίο. Η ταινία καλύπτει κυρίως τα blues μουσικών που εκτελούν ακόμα αυτό το είδος της μουσικής Δέλτα επηρέασε στα τέλη της δεκαετίας του '80 και στις αρχές της δεκαετίας του '90, μαζί με τα μικρά κομμάτια και κομμάτια της ιστορίας από τον εαυτό του Ρόμπερτ. Εκτός από τις δύο Palmers δημοσίευση των βασικών βιβλίων, υπάρχει επίσης η πρόσφατα δημοσιευμένη συλλογή του έργου του που ονομάζεται Blues & Χάος: Η μουσική γραφή του Robert Palmer , αν σας ενδιαφέρει σε δειγματοληψία περισσότερα από τα έργα του.

Θα ήθελα να προσφέρει δύο λίστες αναπαραγωγής ειδικά επιλεγμένα για να λειτουργήσουν ως μουσική συντροφιά σε αυτό το βιβλίο και την κριτική μου από αυτό, που συνδέεται παρακάτω.

Βαθύ μπλε: Μέρος 1 - Δέλτα του Μισισιπή στο Σικάγο
Βαθύ μπλε: Μέρος 2 - Σικάγο & Beyond

Ήταν πάντα αναπόφευκτο ότι τελικά θα πάρει κάποια Λέστερ Μπανγκς, βλέποντας, όπως θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ο βασιλιάς όλων των σνομπ μουσικής και είναι ένας από τους πλέον σημαίνοντες στοιχεία στην κριτική μουσική. Ευρύτερα γνωστός για σχόλια σε άλμπουμ του Rolling Stone και το πιο υπόγεια CREEM, κτυπήματα που αρχίζουν να πάρει δημοσιεύθηκε το 1969 και λειτουργεί ακόμα σε όλη τη διαδρομή μέχρι το θάνατό του το 1982. Lester άρχισε να γράφει στο Rock N Roll ακριβώς όπως το όνειρο των χίπις της δεκαετίας του εξήντα πέθαινε. Για Lester του 70 ήταν μια δύσκολη στιγμή για τη μουσική, αλλά ένα μεγάλο χρονικό διάστημα για να εδραιώσει τον εαυτό του ως έναν εκκεντρικό κριτικός μουσικής. Μέχρι τη στιγμή που είχε κάνει ένα όνομα για τον εαυτό του από την ανατίναξη της μουσικής βιομηχανίας στάτους κβο, πανκ (ένας όρος που ο ίδιος έχει πει ότι επινόησε) ξεκίνησε ανάδευση κάτω από τα ακατέργαστα αστικά περιοχές της Αμερικής. Πανκ ροκ ήταν συναρπαστικό και σπλαχνικό και αυτός δεν έχασε ασβέστη wading στο παχύ του. Μέχρι τη στιγμή του τραγικού θανάτου του το 1982 ο Lester ήταν ακόμα πιάτσας », αν και λίγο λιγότερο ενθουσιασμό δεδομένου ότι έπρεπε να προσαρμοστούν σε μια άλλη αλλαγή στη λαϊκή μουσική - αυτή τη φορά το" νέο κύμα ".

Του Λέστερ προέρχεται από μια ασυνήθιστη θέση, όπως έγραψε σχόλια ρεκόρ και πολιτιστική κριτικές που έχουν επηρεαστεί από τα ναρκωτικά, το ποτό και το beat συγγραφείς τους οποίους είχε διαβάσει σε μεγάλο βαθμό στα πρώτα του χρόνια. Έκπληξη από την πρώτη, δεδομένου ότι συνήθως δεν έχουν μεγάλο μέρος της φόρμας. Αντί να σας δώσω ευθεία κριτική του άλμπουμ ή ταινίες, ο Lester λέει μια ιστορία, ή προέρχονται από την απέναντι γωνία από εντελώς ψεύτικο έπαινο απασχολούν και καυτή σαρκασμό. Επιπλέον Lester είχε μια μάλλον ασυνεπής απόψεως κατά καιρούς και αν κοιτάξεις το γράψιμό του στο σύνολό της θα βρείτε πολλές αντιφάσεις. Θα γυρίζετε συνεχώς πτώση σε ορισμένες ζώνες, ή να γράψουν ένα πολιτιστικό κομμάτι που θα έρχονται σε προφανή σύγκρουση με άλλα πράγματα που είχε πει ή γράψει. Σίγουρα ένα πολύπλοκο σχήμα και ταλαντούχος. Βρήκα το γράψιμό του για το μεγαλύτερο μέρος να είναι αστείο, αντιπαράθεσης, διορατική και εξαιρετικά περίεργο. Ενώ το μεγαλύτερο μέρος του είναι ευχάριστη, πολύ μακριά έρχεται ως υπερβολικά περίπλοκη, συγκεχυμένη, σύγχυση και εντελώς παράλογο.

Αυτό το βιβλίο είναι ιδιαίτερα μακριά από την πλήρη εργασία. Είναι απλά μια συλλογή που επιμελήθηκε και συνέταξε ο φίλος του Λέστερ και ο συνάδελφός Greil Marcus. Μάρκους έκαναν μεγάλο κόπο για να κοσκινίσει μέσω ημιτελή αποκόμματα Λέστερ και αδημοσίευτα έργα που περιλαμβάνουν μαζί με τις επιλογές του από τις δημοσιευμένες γραπτώς. Τα έργα δεν παρουσιάζονται κατά χρονολογική σειρά, όπως θα περίμενε κανείς ότι τίθενται σε σειρά από θέματα κοινού. Τα συγκροτήματα θα βρείτε υλικό εδώ είναι συνεχείς ομάδες Λέστερ, όπως ο Iggy Pop και τους Stooges, το μετρό του Velvet και ο Lou Reed, ο Richard Hell, Rod Stewart, και κάποιες πιο σκοτεινές ροκ συγκροτήματα γκαράζ, όπως ερωτηματικό και μυστηριώδεις, και οι Troggs (για να αναφέρουμε μόνο μερικά). Θα βρείτε επίσης κάποια μεγάλη κριτική του David Bowie, James Taylor, Grand Funk Railroad, η Guess Who, και πάλι ο Lou Reed. Τα τμήματα στην Lou Reed είναι μερικά από τα πιο απολαυστικά του βιβλίου, όπως μπορείτε να διαβάσετε όλα για την αγάπη του Λέστερ / μίσους με αυτόν τον καλλιτέχνη. Ιδιαίτερα μεγάλη είναι η απεικόνιση της Λέστερ αρκετές συνεντεύξεις μεταξύ των δύο που πάνε πέρα ​​δώθε είναι απίστευτα προσβλητική προς την άλλη.

Για εκείνους που ψάχνουν για να πάει πέρα από την οριστική είσπραξη της γραφής Λέστερ, μπορείτε να βρείτε μια πιο εκτεταμένη συλλογή της γραφής του σε κύριες γραμμές, Γιορτές αίματος, και Bad Taste: Μια Λέστερ Μπανγκς Reader . Επιπλέον, υπάρχει επίσης μια βιογραφία του με τίτλο διαθέσιμα αφήστε να βγάζω στη φόρα: Η ζωή και οι χρόνοι του Lester Bangs - Greatest κριτικός βράχου της Αμερικής από τον Jim Derogatis.

I περιλαμβάνεται επίσης μια playlist που χαρακτηρίζει ένα μάτσο τραγούδια που συζητήθηκαν στο βιβλίο ή ότι ξέρω ότι είναι μερικά από τα αγαπημένα του Λέστερ. Προς το τέλος της λίστας ως ένα πρόσθετο πλεονέκτημα είναι 5 κομμάτια από τον εαυτό του ο Lester κτυπά όπως αυτός παράγεται και καταγράφεται κάποια μουσική προς το τέλος αυτής της ζωής. Εάν δεν μπορείτε να δείτε την ενσωματωμένη λίστα παρακάτω, ακολουθήστε αυτό το σύνδεσμο .