Zie ook: mijn "de instellingen voor" afspeellijsten voor de top 20 lijst en de eervolle vermeldingen . Geniet en Gelukkig Nieuwjaar!

Gezien de wankele juridische status van mijn gebruikelijke Ga naar Music playlist website Grooveshark.com, ben ik ook met een link naar de playlist via Spotify.

Selecties uit Top 20 Albums van 2011

Tot de toekomstige ondergang ik zal blijven inbedden van afspeellijsten van Grooveshark.

Als je niet ziet de geïntegreerde afspeellijst hieronder klik dan op deze koppeling of het te controleren op Spotify via de link hierboven.

Gezien de wankele juridische status van mijn gebruikelijke Ga naar Music playlist website Grooveshark.com, ben ik ook met een link naar de playlist via Spotify.

Selecties van Top Albums van 2011 - Eervolle vermelding

Tot de toekomstige ondergang ik zal blijven inbedden van afspeellijsten van Grooveshark.

Als je niet ziet de geïntegreerde afspeellijst hieronder klik dan op deze koppeling of het te controleren op Spotify via de link hierboven.

Mijn adviezen van Bob Dylan zijn altijd in conflict ... Ik heb altijd genoten van zijn vroege opnames, maar zijn verbijsterd door zijn post-1970 output. Zoals ik al ouder, ben ik tot de uiterst belangrijke rol die hij bezit in de populaire muziek en Amerikaanse cultuur te begrijpen. Dit besef heeft mij om meer energie te steken in het begrijpen van zijn muziek en de makkelijkste manier voor mij om te communiceren beter met een vermogen van een kunstenaar is met het horen van het verhaal erachter. Na onderzoek van de talloze opties die beschikbaar zijn boek over het leven van Bob Dylan, heb ik besloten om te beginnen met de een geschreven door de man zelf.

Dylan's schrijven is krachtig, maar toch conversatie. Door het hele boek voelde ik me alsof ik een praatje met hem tijdens het diner. Zijn toon is van iemand die met tegenzin, soms zelf possessedly, om dingen uit zijn borst. Het boek was niet zo gestructureerd als ik had verwacht ... maar hebben wel iets van zijn verleden, zoals iedereen dat doet, zou ik verwacht hebben de boeken structuur zou een beetje abstract zijn. Mijn grootste verrassing was dat hij springt om zijn leven, elk hoofdstuk een andere periode die niet duidelijk is gedefinieerd. Ik, net als veel fans, hadden gehoopt op Volume One om zijn leven te kroniek voor roem en het begin van zijn carrière veel op film van Martin Scorsese's No Direction Home .

Het boek is opgedeeld in 5 delen. Hier is een gids om u een idee van wat periodes die hij dekt.

1. Het maken van de Score (vindt plaats in 1961 kort na de ondertekening op met John Hammond)

2. The Lost Land (blijft het verhaal uit het vorige hoofdstuk met meer scènes uit 1961 en flitsen van zijn opvoeding)

3. New Morning (richt zich op de opname van het album met dezelfde naam - opgenomen 1970)

4. Oh Mercy (richt zich op het schrijven en opnemen van het album met dezelfde naam - 1987-1989)

5. River of Ice (vindt plaats in 1962 vlak na zijn eerste demo's met Lou Levy van Leeds Music met meer flashbacks)

Het lijkt erop dat jaren gaan voorbij, terwijl Dylan vertelt zijn verhaal, en in sommige opzichten, ze doen wat hij krijgt een zijspoor en geeft weinig glimp van zijn opvoeding of zijn pre-NY leven. De hoogtepunten zijn er informatie over zijn opvoeding in Hibbing MN, zijn korte stop-off in Minneapolis / Dinky Town voordat hij met de trein naar New York City. Hij raakt ook op zijn ervaringen in de vroege Roll Rock N 'bands die geven je een beetje meer inzicht in zijn muzikale invloeden. De porties waren het meest interessant voor mij als ik de eerste hand kennis van die geografie, die uit Minnesota mijzelf. Vooral echter is hij bezig met het vertellen van het verhaal van toen hij voor het eerst aankwam in New York of, in het geval van de hoofdstukken 2 en 3, wat er gebeurde tijdens de opnames van twee van zijn post-1960's. Dylan geeft weinig informatie over zijn familieleden, waarschijnlijk uit respect voor zijn en hun privacy. Hij heeft niet echt veel over zijn ouders en alleen noemt zijn vrouw in het voorbijgaan. Slechts 4-5 jaar van zijn leven komen aan bod in het boek (plus stukjes en beetjes van zijn pre-NY leven.) Sommige van mijn favoriete onderdelen van het boek zijn als Dylan maakt verwijzingen naar dingen of gebeurtenissen die meer recent. Bijvoorbeeld hij, op een punt, verwijst naar de klassieke Dylan boek Onzichtbare Republiek door muziek schrijver Greil Marcus ... Of als hij het ​​verhaal van zijn mislukte poging om ongebruikte nummer Woody Guthrie's teksten te halen vertelt en hij gaat verder met (bijna bitter) melden dat de teksten werden 37 jaar later gebruikt door Billy Bragg & Wilco van Mermaid Avenue Volumes 1 & 2 .

Wat overblijft is een enorme hoeveelheid grond voor hem om te dekken en, gezien dit is dan ook een 3-delige serie zijn. Als lezer, ik ben bang dat hij niet zal afmaken of op zijn minst naar de meest interessante stukjes.

Het is duidelijk dat Dylan is een groot kunstenaar, op een lijn met de grote schilders of klassieke componisten. In feite lijkt hij soms te zijn de volledige uitvoering van het archetype. Hij is een man die uiterst creatief, in zichzelf gekeerd om een ​​fout, 100% links hersenen. Ik vroeg me af of hij was geboren in een andere tijdzone als hij zou zijn met de diagnose ADD of ADHD, gezien zijn gedrag op keer. Hij lijkt zelfs om zichzelf te portretteren als heel de narcist, maar dan weer wat kunstenaar of muzikant is niet op zijn minst een beetje van een? Een van de dingen die me opviel over Dylan was de schuifspanning hoeveelheid van krachtige culturele figuren die hij paden gekruist met, zozeer zelfs dat hij lijkt bijna als een magneet voor briljante mensen.

Uiteindelijk werd ik nog een beetje teleurgesteld. Hoewel het boek is leuk zelfs niet krassen op het oppervlak van wat Dylan te bieden heeft. Als je een nieuwsgierigheid naar deze man zou ik willen voorstellen het lezen van een biografie (geen auto-) ... hoewel ik niet over een specifiek een te suggereren. Buiten dat is de prachtige documentaire ik eerder al noemde, geregisseerd door Martin Scorsese. Op het einde echter ook dat breekt een beetje abrupt en geldt niet voor hem voorbij zijn eind jaren 60 materiaal.

Een prachtige audio begeleiding van dit boek (voor ten minste de NYC hoofdstukken) is The Bootleg Series, Vol. 9: De Witmark Demos: 1962-1964 ( kopen / luisteren ), dat Columbia Records vorig jaar. Consumeren ze bij elkaar is een ideale manier om het te doen, maar alleen het werpt veel licht op het soort materiaal dat hij zijn stijl gebouwd op ... vooral veel oude folk en blues songs.